Mijn man kwam met zijn jonge maîtresse en gaf me genereus slechts één uur de tijd om mijn spullen te pakken en zijn appartement te verlaten. Maar hij had geen idee wat ik daarna zou doen – en al snel hadden ze allebei bittere spijt van hun actie 😱😯
Ik was rustig de afwas aan het doen in de keuken. De avond was stil, alledaags, niets wees op problemen. En plotseling ging de deurbel. Op dit tijdstip kwam er bijna niemand langs.
Ik liep naar de deur, deed hem open… en stond even stokstijf.
Op de drempel stond Mark, mijn ex-man. Maar wat me het meest verbaasde, was dat hij niet alleen was.
Achter hem liep een jong meisje. Een jaar of vijfentwintig, niet ouder. Lang blond haar, opvallende make-up en een kort geel jurkje.
Ik had niet eens tijd om iets te zeggen van verbazing en stapte mechanisch opzij. Ze gingen het appartement binnen.
«Wat, ben je doof?» Mark knipte met zijn vingers vlak voor mijn gezicht.
Ik knipperde met mijn ogen en probeerde te begrijpen wat er gebeurde.
«Wat?»
«Je hebt een uur,» zei hij koud. «Pak je spullen en ga weg.»
Ik begreep niet meteen wat hij bedoelde.
«Pardon… wat?»
Mark zuchtte geïrriteerd.
«Ik zei: pak je spullen. We hebben dit appartement nodig.»
Hij knikte naar het meisje.
«Dit is Emma. Mijn nieuwe vriendin. Mooi, hè?»
Het meisje glimlachte flauwtjes en keek me aan alsof ze een oud meubelstuk bewonderde.
Mark en ik waren bijna twintig jaar samen geweest. We zijn iets meer dan een jaar geleden gescheiden. Onze scheiding verliep vreedzaam. Toen zei hij dat hij het huwelijk zat was en een nieuw leven wilde beginnen.
Eerlijk gezegd was ik zijn constante ontrouw ook zat.
Toen we uit elkaar gingen, kondigde Mark genereus aan dat hij het appartement aan mij zou nalaten. In die tijd had hij al een andere vrouw — een rijke zakenvrouw, met wie hij al snel was ingetrokken.
— Neem het appartement maar, — zei hij toen. — We hebben betere huisvesting.
En ik bleef rustig hier wonen. Het leek erop dat zijn rijke maîtresse hem had verlaten, en het leek me dat Emma hier ook bij betrokken was.
En nu stond hij voor mijn deur en eiste dat ik vertrok.
Eerst wilde ik de politie bellen. Maar toen besloot ik af te wachten hoe het zou aflopen.
— Mark, laten we rustig praten, — zei ik. — We hebben tenslotte twintig jaar samen gewoond.
Hij glimlachte spottend.
— We hebben niets te bespreken.
En hij sloeg demonstratief zijn armen om Emma’s middel.
— Emma, kies een kamer. Er zijn er maar twee. Eentje met een balkon. In de tweede maak ik een kantoor.
«Ik wil die met het balkon,» zei ze, terwijl ze het appartement rondkeek.
Toen besefte ik dat dit circus moest stoppen. En ik deed wat ik moest doen, waarna mijn minnares in tranen mijn appartement verliet en mijn man bitter veel spijt kreeg van zijn onbeschaamdheid 😱😯
— Wacht even, — zei ik kalm. — Mark, laten we even naar de kamer gaan en praten.
Hij aarzelde even, maar knikte toen. We liepen de woonkamer in.
Ik deed de deur dicht en keek hem rustig aan.
— Dit appartement staat op mijn naam.
Hij wuifde met zijn hand.
— Niet meer.
— Je stond hier zelf op toen je problemen kreeg met je bedrijf. Weet je nog de notaris? De documenten? De handtekeningen?
Mark zweeg.
Ik pakte een map met documenten en opende die recht voor zijn neus.
— Kijk. Het appartement is helemaal van mij.
Een paar jaar geleden kreeg hij ernstige problemen met zijn bedrijf en stelde hij zelf voor om het pand op mijn naam te laten registreren, zodat de schuldeisers niets zouden kunnen opeisen. Destijds zei hij dat het een tijdelijke oplossing was. Daarna ging zijn bedrijf volledig failliet.
Hij bekeek de papieren lange tijd en zuchtte toen diep.
En plotseling was al zijn zelfvertrouwen verdwenen.
«Ik ben eruit gegooid,» zei hij zachtjes.
«Wie?»
«Sophia.»
Nu werd alles duidelijk. Zijn rijke vriendin had hem eruit gegooid.
«En je hebt besloten om hier terug te komen?» vroeg ik.
Hij keek weg.
«Ik heb gewoon geen plek om te wonen.»
Ik sloot rustig de map.
«Mark, je hebt hier niets. Volgens de documenten is alles van mij.»
Hij probeerde iets te zeggen, maar kon de woorden niet vinden.
«Trouwens, de auto en de datsja staan ook op mijn naam. Je hebt alles zelf getekend toen je je bedrijf redde.»
Hij zakte langzaam neer op de bank.
«Emma weet het niet…» zei hij zachtjes. «Ze denkt dat het goed met me gaat.»
Ik had zelfs even een beetje medelijden met hem. Maar niet lang.
‘Mark, jij hebt deze keuze gemaakt. Jij hebt alles wat we hadden kapotgemaakt. Nu is dit mijn leven en mijn thuis.’
Hij zweeg lange tijd, stond toen op en liep naar de deur.
‘We gaan weg,’ zei hij kortaf tegen Emma.
‘Wacht even…’ zei ze verward. ‘Je zei dat dit jouw appartement was.’
Mark antwoordde niet. Hij opende de deur en liep naar buiten.
Het meisje stond even verward stil en haastte zich toen achter hem aan.
