De zesjarige Lucas wees naar een dakloze vrouw en fluisterde:
«Papa… ik ben mama.» Daniel verstijfde. Zijn vrouw, Rebecca, was drie jaar geleden omgekomen bij een auto-ongeluk. Hij had de begrafenis zelf betaald en was aanwezig geweest bij de begrafenis in gesloten kist.
«Mama is dood, lieverd.»
Maar Lucas hield vol:
«Ja, ze is dood. Ze zong een liedje over de maan.» Daniel hapte naar adem. Rebecca had dit liedje voor haar zoon gecomponeerd toen hij klein was. Niemand anders wist ervan.
Hij bekeek de vrouw aandachtig. Vuile kleren, warrig haar, een mager gezicht… maar boven haar linkerwenkbrauw zat een bekend litteken. De vrouw hief haar hoofd op.
«Danny?» fluisterde hij. Alleen Rebecca noemde hem zo. Drie jaar geleden had Daniel het lichaam van zijn vrouw niet gezien. Haar broer, Mark, had uitgelegd dat ze ernstig gewond was geraakt bij het ongeluk en dat hij een besloten begrafenis had geregeld.
«Rebecca?» fluisterde Daniel. De vrouw barstte in tranen uit.
‘Je had me niet hoeven zoeken.’ Plotseling draaide ze zich om en werd bleek.
‘Daniel, pak Lucas en ren!’ Ze draaide zich om. Achter haar stond Mark, haar broer.
Dezelfde man die drie jaar geleden Rebecca’s begrafenis had georganiseerd. Waarom begroef Daniel de lege kist? En wat had Mark al die jaren verborgen gehouden? Antwoord ‘JA’ in de reacties. 👇👇👇
Daniel keek naar zijn broer.
Mark stond volkomen kalm aan de kant van de weg.
«Danny, breng Lucas naar huis.»
Rebecca schrok van zijn stem.
Daniel kwam meteen tussenbeide.
«Wat heb je gedaan? Je hebt mijn vrouw begraven!»
«Dit is niet de plek voor dit gesprek,» antwoordde Mark koud.
Daniel pakte zijn telefoon.
«Ik bel de politie.»
Op dat moment stond Rebecca met moeite op. Lucas kwam naar haar toe.
«Mam?»
De angst verdween plotseling van haar gezicht.
«Oh, lieverd…»
Ze knielde neer en omhelsde haar zoon stevig, snikkend.
Drie jaar. Daniel had Lucas drie jaar lang verteld dat zijn moeder dood was.
«Vertel me alles,» eiste hij.
Rebecca haalde diep adem.
«Het ongeluk was echt.» Ik werd twee dagen later wakker in een privékliniek. Mark was daar. Hij vertelde me dat jij en Lucas dood waren. Hij liet me zelfs foto’s zien van je zogenaamde begrafenis.
Daniel keek zijn broer vol afschuw aan.
Plotseling flapte Mark eruit:
«Je had het niet mogen overleven.»
Een ijzige stilte viel.
Mark besefte meteen zijn fout en deed een stap achteruit.
«Wat bedoel je daarmee?» vroeg Daniel.
Maar Rebecca greep zijn arm.
«Volg hem niet. Hij is gevaarlijk.»
Mark verdween snel een steegje in.
Rebecca fluisterde toen:
«Er is meer. Het ongeluk was geen ongeluk. Mark heeft de chauffeur betaald.»
Daniel werd bleek.
«Waarom?»
Rebecca keek Lucas aan.
«Omdat hij niet mij wilde vermoorden. Hij wilde jou vermoorden.»
Toen haalde ze een envelop uit haar oude tas.
«Ik heb bewijs.»
Er zat een foto in.
Daniel keek ernaar… en begreep eindelijk waarom zijn eigen broer drie jaar lang alles had gedaan om Rebecca dood te houden.
