Een moeder beviel van een drieling, maar toen de artsen hun gezichtjes zagen, waren ze geschokt.
Becki-Jo Allen was al moeder toen ze opnieuw zwanger raakte. Op negen weken zwangerschap onderging ze een echo vanwege hevige ochtendmisselijkheid en hoofdpijn.
Toen hoorde ze het ongelooflijke nieuws: ze verwachtte een drieling.
Op 31 weken beviel Becki-Jo van drie jongens: Rocco, Roman en Rohan. De premature baby’s, die elk minder dan twee kilogram wogen, brachten hun eerste drie weken door op de neonatale intensive care.
Omringd door slangetjes en medische apparatuur kon Becki-Jo hun gezichtjes nauwelijks zien.
Maar toen de jongens eindelijk thuis waren en ze samen zagen, viel haar iets bijzonders op.
Er verscheen een extreem zeldzaam kenmerk op hun gezichtjes, wat zelfs de artsen verbaasde. Experts zeggen dat de kans dat dit bij een drieling voorkomt slechts één op de 200 miljoen is. En wat Becki-Jo later ontdekte, maakte het verhaal nog ongelooflijker… (Vervolg in eerste reactie) 👇👇
Toen Becky-Jo goed keek, viel haar meteen iets op wat ze nauwelijks kon verklaren.
De drie jongens leken bijna identiek.
Aanvankelijk dacht ze dat het kwam doordat ze broers waren, tegelijkertijd geboren. Maar naarmate de weken verstreken, begonnen vreemden, familieleden en zelfs andere moeders steeds dezelfde vraag te stellen:
«Hoe kun je ze uit elkaar houden?»
Waar Becky-Jo ook met Rocco, Roman en Rohan kwam, mensen bleven staan om te kijken. Hun ogen, neuzen, glimlachen en kleine gelaatstrekken leken bijna identiek.
Om het nog ingewikkelder te maken, was Becky-Jo aanvankelijk verteld dat de jongens geen identieke drieling waren.
En toch kon ze niet negeren wat ze zag.
Vastbesloten om eindelijk de waarheid te achterhalen, besloot Becky-Jo de jongens te laten testen op DNA. Er werden monsters afgenomen en naar het laboratorium gestuurd, waarna het zenuwslopende wachten op de resultaten begon. Toen het antwoord eindelijk binnenkwam, kon Becky-Jo haar ogen nauwelijks geloven.
Rocco, Roman en Rohan waren genetisch identiek.
Alle drie de jongens waren geboren uit dezelfde bevruchte eicel, waardoor hun geboorte uitzonderlijk zeldzaam was. De kans op het op natuurlijke wijze verwekken van een identieke drieling zoals zij wordt geschat op ongeveer 1 op 200 miljoen.
Plotseling begrepen ze al die nieuwsgierige blikken en constante vragen.
Zelfs Becky-Jo gaf toe dat ze als baby’s moeite had om ze uit elkaar te houden. Na verloop van tijd leerde ze echter subtiele verschillen op te merken die blijkbaar alleen een moeder kon zien. Elk van de jongens had subtiele, onderscheidende kenmerken, en naarmate hun persoonlijkheden zich ontwikkelden, werden de verschillen tussen hen veel gemakkelijker te herkennen.
De ene was extraverter, de andere stiller, en de derde leek een middenweg te bewandelen tussen zijn broers.
Wat begon als een zorgwekkende zwangerschap, met misselijkheid, hoofdpijn, vroegtijdige weeën en weken op de intensive care, veranderde in iets wat Becky-Jo zich nooit had kunnen voorstellen. Ze ging naar de dokter omdat ze bang was dat er iets mis was.
Uiteindelijk ontdekte ze dat ze drie uitzonderlijk zeldzame jongens had gebaard, wier bijzondere verhaal de aandacht zou trekken tot ver buiten hun woonplaats.
Voor Becky-Jo waren ze echter nooit «één op de 200 miljoen».
Het waren gewoon Rocco, Roman en Rohan – drie verschillende jongens die, toevallig, bijna identieke gezichten hadden.
