Kortom, alles ging goed, stabiel en gelukkig voor hen. Dat was het ook. Totdat Olga het bericht las dat ze op een sociaal netwerk naar haar man had gestuurd: – Hallo Alexey. Sorry dat ik je stoor. Ik heb niets van je nodig. Ik wilde je alleen even laten weten: jij en ik hebben samen een kind – een zoon.
Olga en Alexey zijn al tien jaar samen. Een gewoon gezin. Ze werken allebei en voeden een zoon en een dochter op. Alexey is een goede echtgenoot en vader. Hij helpt zijn vrouw en zorgt voor de kinderen. Hij neemt zijn zoon mee vissen en noemt zijn dochter ‘mijn kleine prinses’.
Hij vergeet niet om Olga bloemen te kopen en haar te feliciteren met een belangrijke familievakantie. Kortom, alles ging goed, stabiel en gelukkig voor hen. Dat was het ook. Totdat Olga het bericht las dat ze op een sociaal netwerk naar haar man had gestuurd:
– Hallo Alexey. Sorry dat ik je stoor. Ik heb niets van je nodig. Ik wilde je alleen even laten weten: jij en ik hebben samen een kind – een zoon. P.S. Sorry als ik je ongemak heb bezorgd.
In eerste instantie was Olga in de war, ze geloofde er geen woord van. Ze kon zich gewoon niet voorstellen dat haar man haar zou bedriegen.
Toen herpakte ze zich en correspondeerde ze met de vrouw van wie ze het bericht had ontvangen. Ze gaf toe dat ze twee jaar geleden een affaire met Alexei had gehad. Dat ze hem niets over de zwangerschap had verteld. En nu besefte ze dat ze geen recht had om de waarheid te verbergen.
Toen haar man thuiskwam, besloot Olga een serieus gesprek met hem te hebben. Alexei verzekerde haar dat het allemaal niet waar was, dat hij dit meisje maar één keer in zijn leven had gezien en niet geloofde dat het kind van hem was. Olga geloofde het niet helemaal, maar ze besloot de relatie niet verder te laten escaleren.
Drie jaar gingen voorbij. Alles was goed in het gezin, maar Olga kon dat verhaal niet vergeten, hoe hard ze het ook probeerde. Uiteindelijk besloot ze de waarheid te achterhalen. Ze dacht dat ze op die manier tot rust zou komen.
Het bleek dat Alexei inderdaad de vader was van de vierjarige Maxim. Dit nieuws stelde de man niet gerust, en hij weigerde pertinent het kind te erkennen.
HET HELE VERHAAL in de eerste reactie 
Kortom, alles ging goed, stabiel en gelukkig voor hen. Dat was het ook. Totdat Olga het bericht las dat ze op een sociaal netwerk naar haar man had gestuurd: – Hallo Alexey. Sorry dat ik je stoor. Ik heb niets van je nodig. Ik wilde je alleen even laten weten: jij en ik hebben samen een kind – een zoon.
Olga en Alexey zijn al tien jaar samen. Een gewoon gezin. Ze werken allebei en voeden een zoon en een dochter op. Alexey is een goede echtgenoot en vader. Hij helpt zijn vrouw en zorgt voor de kinderen. Hij neemt zijn zoon mee vissen en noemt zijn dochter ‘mijn kleine prinses’.
Hij vergeet niet om Olga bloemen te kopen en haar te feliciteren met een belangrijke familievakantie. Kortom, alles ging goed, stabiel en gelukkig voor hen. Dat was het ook. Totdat Olga het bericht las dat ze op een sociaal netwerk naar haar man had gestuurd:
– Hallo Alexey. Sorry dat ik je stoor. Ik heb niets van je nodig. Ik wilde je alleen even laten weten: jij en ik hebben samen een kind – een zoon. P.S. Sorry als ik je ongemak heb bezorgd.
In eerste instantie was Olga in de war, ze geloofde er geen woord van. Ze kon zich gewoon niet voorstellen dat haar man haar zou bedriegen.
Toen herpakte ze zich en correspondeerde ze met de vrouw van wie ze het bericht had ontvangen. Ze gaf toe dat ze twee jaar geleden een affaire met Alexei had gehad. Dat ze hem niets over de zwangerschap had verteld. En nu besefte ze dat ze geen recht had om de waarheid te verbergen.
Toen haar man thuiskwam, besloot Olga een serieus gesprek met hem te hebben. Alexei verzekerde haar dat het allemaal niet waar was, dat hij dat meisje maar één keer in zijn leven had gezien en niet geloofde dat het kind van hem was. Olga geloofde het niet helemaal, maar ze besloot de relatie niet verder te laten escaleren.
Drie jaar gingen voorbij. Alles was goed in het gezin, maar Olga kon het verhaal niet vergeten, hoe hard ze het ook probeerde. Uiteindelijk besloot ze de waarheid te achterhalen. Ze dacht dat ze op die manier tot rust zou komen.
Het bleek dat Alexei inderdaad de vader was van de vierjarige Maxim. Dit nieuws stelde haar man niet gerust en hij weigerde pertinent het kind te erkennen:
— Waarom zou ik dit nodig hebben? — zei hij verontwaardigd, — deze jongen betekent niets voor me. En bovendien heeft hij al een vader.
Olga was verbaasd. Ten eerste omdat ze de details van het verraad te weten was gekomen, dat haar man destijds zeer negatief over haar had gesproken tegen zijn vriendin. Ten tweede omdat de nieuwe kennis Olga probeerde te adviseren wat ze met haar man moest doen. Ten derde dat Alexey zo gemakkelijk zijn eigen zoon had kunnen opgeven.
Olga bleef er maar aan denken. Ze worstelde met haar gevoelens en wist niet wat ze moest doen. Ze wist maar één ding: ze hield van haar man, ze zou proberen hem te vergeven en het gezin te redden.
Olga maakte zich vooral zorgen over de vraag: «Wat met de kinderen?»
Hun zoon was iets ouder dan zeven, hun dochter vijf. Olga wilde dat de kinderen wisten dat ze een jongere broer hadden en met hem contact hadden. Ze ging zelfs naar de oude minnaar van haar man en ontmoette de jongen. Ze was erg gesteld op Maxim.
Zijn moeder had er in principe geen bezwaar tegen dat de kinderen contact met elkaar zouden hebben. Maar niet meteen: later, als ze ouder waren. Ze zei dat ze haar zoon alles zou vertellen als hij achttien was, zodat hij zelf kon beslissen wat hij wilde.
Olga wilde dit probleem niet met Alexei bespreken. Ze wist dat hij het idee niet zou zien zitten. Dus besloot ze het met een vriendin te bespreken.
Nadat ze haar kort de kern van het probleem had uitgelegd, legde ze haar standpunt uit:
– Ik denk dat het geen zin heeft om te wachten tot de kinderen meerderjarig zijn. Ze kunnen dit nieuws op verschillende manieren opvatten: van elkaar houden, of niet. En ze kunnen zich ook beledigd voelen omdat we de waarheid hebben verzwegen. Misschien moeten we ze op afstand aan elkaar voorstellen? We wonen tenslotte in verschillende steden. Dan kennen de kinderen elkaar tenminste.
Wanneer denk je dat het het beste is om de kinderen aan elkaar voor te stellen? Moeten we het überhaupt doen?
Het is vreemd, maar ik heb heel warme gevoelens voor deze baby. «En ik vind dat Oleksiy zelf voor het kind moet zorgen en alimentatie moet betalen. Het maakt niet uit dat hij niet met zijn moeder getrouwd was en tot op de dag van vandaag geen contact met hen heeft,» aldus Olga.
En wat zouden jullie haar adviseren, beste lezers?
