‘Uw dochter is niet ziek… het is uw verloofde die haar hoofd kaal heeft geschoren,’ zei de straatverkoper.
Don Ernesto Salgado duwde de rolstoel van zijn dochter door de paden van het Chapultepec-bos. Het geritsel van droge bladeren onder de wielen klonk luider dan normaal… of misschien was het de stilte tussen hen die het des te pijnlijker maakte.
Valeria, zijn dochtertje van slechts zeventien jaar, was niet meer dezelfde.
De jonge vrouw die ooit lachend tussen de bomen had gerend, kon haar hoofd nauwelijks rechtop houden. Haar haar… dat lange, zwarte, glanzende haar waar ze zo zorgvuldig voor had gezorgd… was weg. Haar hoofd was volledig kaalgeschoren. Een infuus hing naast de rolstoel en haar huid, zo bleek als papier, gaf Don Ernesto het gevoel alsof haar leven hem door de vingers gleed.
