Ik vond vreemde witte balletjes in de rugzak van mijn 15-jarige zoon: hij zegt dat het gewoon snoep is, maar ik geloof hem niet…
Toen ik op een avond de schooltas van mijn 15-jarige zoon aan het opruimen was, verwachtte ik niets bijzonders. Ik wilde gewoon het afval eruit schudden en alles netjes opbergen, want hij gooide zijn rugzak altijd gewoon in de hoek en zei dat hij hem later wel zou opruimen. Maar deze keer voelde ik een strak opgerold bundeltje wit papier onder de boeken.
Eerst dacht ik echt dat het gewoon afval was. Het papier was zo verfrommeld, alsof het haastig verstopt was om niet opgemerkt te worden. Ik stond op het punt het in de prullenbak te gooien toen ik plotseling voelde dat er iets in zat. Voorzichtig vouwde ik het papier open en verstijfde.
Binnenin lagen witte bolletjes, of preciezer gezegd, ovale klompjes van uniforme vorm, glad, vreemd genoeg, alsof ze kunstmatig waren. Ze waren niet helemaal identiek, maar wel erg vergelijkbaar. Wit, dof, met een onaangename, vochtige geur die me meteen tegenstond. Dit waren absoluut geen dragees, tabletten of gewone snoepjes.
Op dat moment kwam mijn zoon de kamer binnen. Ik liet hem zien wat ik had gevonden en vroeg wat het was. Hij schrok eerst, keek toen snel weg en zei, veel te kalm, dat het gewoon snoepjes waren die jongens uit de andere klas hem hadden gegeven.
Ik hoorde meteen aan zijn stem dat hij loog. Hij zei het te nonchalant, alsof hij het antwoord al had voorbereid en hoopte dat ik geen verdere vragen zou stellen.
Ik pakte een van die witte bolletjes op en bekeek het nog eens goed. Het leek helemaal niet op snoep. Geen suikerlaagje, geen zoete geur, zelfs geen normale harde schaal.
Op dat moment kon ik me niet langer inhouden: ik pakte een servetje en drukte er zachtjes op om te kijken wat erin zat. De schaal barstte open en een koude rilling liep over mijn rug.
Binnenin zat niets zoals ik had gevreesd, en dat maakte het niet minder, maar juist veel angstaanjagender.
Het waren eieren. Echte eieren van een of ander dier. Ik kon niet eens meteen iets zeggen; ik keek alleen maar naar mijn zoon, en hij begreep dat het geen zin meer had om het te verbergen.
Het bleek dat de jongens uit de andere klas hem die eieren niet zomaar hadden gegeven. Een van hen hield hagedissen thuis en, zoals later bleek, bracht hij al lange tijd hun eieren mee naar school.
Hij had erover verteld aan anderen, ze aan weer anderen laten zien en ze zelfs aan sommigen verkocht. Voor tieners leek het allemaal een vreemde vorm van vermaak. Mijn zoon trapte er ook in.
Hij werd nieuwsgierig naar hoe een klein beestje uit een ei zou komen en besloot dat hij er eentje bij ons thuis kon grootbrengen zonder het iemand te vertellen.
Hij gaf toe dat hij van plan was ze in zijn kamer te verstoppen en te wachten tot er eentje uitkwam. Hij had online al gelezen hoe hij ze warm moest houden, waar hij de eieren moest leggen en wat hij de jongen moest voeren.
Hij vertelde dit alles met zo’n vreemd enthousiasme, alsof het een onschuldig experiment was en niet over levende reptielen die elk moment in ons huis konden verschijnen. 😨😨😨😨😨😨🦖🦖🦖🦖🦖🦖
