Mijn schwester hat mich nicht verlassen stopt zijn soort voor drie weken, terwijl alle anderen er een kuscheln met dem kleinen maken. Dan kan het zijn dat Mason niet meer in zijn armen kan komen. De pflaster op de oberschenkel werd afgebroken, en op dat moment, in dem ich kookplaat die ecke, mijn schwester ist hub von mir, implorandomi ich aufhören
Ik kan niet vriendelijker zijn.
Geen «vielleicht eines tags». Niet «weiter versuchen
Einfach… kan niet.
«Du eerst die beste tante immer.»
Als het fruit onrijp is, is het een beetje vorstellen, een kleine schlafzimmer. Ik heb een hekel aan de baby die in de kindertijd zit. Ich hatte aufgehört zu sagen, want das sein wird».
Dann, als mijn kleine schwester schwanger is, is alles voor mij zelf. Ik organiseer gender reveal. Ik kan niet anders dan wiege. De kinderwagen. De kleine schlafanzüge met de enten, ze liggen in het midden van de lasten als een idioot.
Ik ben zo grimmig, dat is faticavo zu atmen. «Du eerst die beste tante immer.»
Ik denk dat het meer zo snel zal zijn als al het andere.
Ik dacht dat er een soort van keuze zou zijn.
Ich en mijn schwester waren schon immer… schwierig.
Hoe dan ook, als je talent hebt, kun je de werkelijkheid niet geloven. Kleine kinderen van mädchen, groter als tieners, en erwachsen-oorlog, een van hun persoonlijke kenmerken: zerbrechlich, dramatisch, nog meer opfer, nog steeds brutaal aufrenkskeit.
Ik dacht dat het een soort van verändert zou zijn.
Dann is geboren Mason.
En alles is klaar, als een schalter.
«Is het mogelijk?»
Ik ben een krankenhaus, ik ben een oorlog, met blumen en essentie.
«Perfekt», zegt het, het is een wonder.
Als het goed is, zie je dat het zo is. «Is het mogelijk?»
Deze hoed is handzaam. Het wordt steeds leuker en leuker om te zien hoe het gaat.
«Noch nicht. Ist RSV-seizoen.»
«Ich habe mich cropchte. Kann ich desinfizeren si wieder.»
Dus wacht ich.
‘Ich weiß,’ zei hij snel. «Nur… noch nicht.»
Mijn man laat me raden en ga met de hand op de schulter af. «Wir warten ab.»
Dus wacht ich.
Beim nächsen besuch?
«Er schläft.»
En dan?
«Er hat gerade gegessen.»
Ik droeg een masker.
Nog niet?
«Vielleicht das nächste mal.»
Ik heb genoten, respektvoll. Ik zie af. Ik kan het masker niet gebruiken. Ik heb het gedefiniëerd, ook als het in de opruiming werkt. Ik heb de essentie gebracht. Ik moet sterven. Ik heb windeln, feuchttücher en babynahrung die een liefer service zijn.
Er zijn drie weken verstreken.
Ik heb een tag, ik mompel hoed boosheid.
Ik heb niet eens een volta gehad.
Dann, terwijl je de foto’s online ziet: onze neef op de bank is het meest schwester, Lächeln, met Mason.
Keine schablone. Keine vorsichtsmaßnahme. Keine «saison des RSV.»
Nur kuscheln mit dem nieuwgeborenen.
Mijn maag viel zo laag, dass ich mustes mich hinsetzen.
Ik heb een tag, ik mompel, het verdriet is wieder.
«Dann… alle halten ihn. Außer mir.»
«Het is een kuscheliger,» zegt hij glucklich. «Sie schläft jetzt über meine arme.»
Ik heb een telefoon. «Heeft u iets gevonden?»
‘Nun, ja. Ik moet hier sterven.’
Het is onbegrijpelijk. «Dann… alle halten ihn. Außer mir.»
Ik mompelde dat ik de hoed benutte, deze stimme aufrenks: «Schatz, deine schwester ist nur nervöss.»
Gespannt met mir. Niet met anderen.
Geen probleem. Ich en schutz ihn.
Als je eenmaal hebt geschreven, heb je geluk gehad en de «kuscheln met de nieuwe geboorten.»
Ich schrieb meiner schwester.
Ich: Warum bin ich de enige, die niet meer kan worden gestopt met Mason?
Zus: Nicht anfangen. Ich en schutz ihn.
Ich: Von Mir?
Zus: du Bist mit anderen menschen. Is anders.
Letzten donnerstag ging ich zu ihr, ohne zu zu benachrichtigen.
Schakel het beeld uit. Arbeit von zu hause. Bin ich nicht das «mit anderen menschen.» Ik heb nooit gediscussieerd. Als ik de borst voel, is het een lul en bitter.
Ich: Morgen komme. Dat is mijn ding.
Zus: Nicht bedrohen mich.
Ich: is niet een bedrohung. Warum sollte ich ihn halt, als je wilt, dass ich für ihn da?
Er is iets dat ik negeer.
Ik ben donnerstag trat ich ohne vorwarnung.
Ik heb het gezien, de griff, ohne überlegen.
Ik heb een tas, kappen, mützen en hüte new für babys en een entscheidung: ich würde nicht behandeld wurde, wie een fremder zu gefahr in meinem eigenen.
Das auto meiner schwester war in der einfahrt.
Ich klopfte Geen antwoord.
Ik klopte reneute. Dompel noch nichts onder.
Ik heb het gezien, de griff, ohne überlegen.
Het was geopend.
Ik denk dat ik het goed doe.
Er is een lotion voor kinderen en vrouwen die niet verbogen is.
Ik moet het eten in het obergeschoss stoppen. En dan heet Mason.
Deze tranen verzweifelt von neugeborenen, die nicht «gestört.»
Ist «ich brauche jemanden.»
Ik denk dat ik het goed doe.
«Metselaar?» ief ich, schon läuft.
En dann sah ich das pflaster.
Als je in de wieg zit, zie je, rood-violet, geballten en schrie, als het lang duurt. Ich nahm ihn in de arm. Als het eenmaal zo is, is het tijd om te wandelen in de schluchzen.
Seine kleinen vinger ruhte meine masche, als ob sie dieselben festhält.
‘O, kleines,’ fluisterde ik. «Ik stop dich ich. Ik stop dich, ich.»
Augen auf mir brannten.
En dann sah ich das pflaster. Klein. Op de oberschenkel.
Het is geen oorlog. Er is geen oorlog.
Niet meer door de impfstoff. Er is geen sprake van.
Als u wilt dat u zich thuis voelt, is het verstecken.
Deze oorlog zal absoluut plaatsvinden. Als het niet zo is, heb ik een vinger in de mond gehad. Misschien instinctief. Vielleicht war ich da müde zu werden, beter. Ich kookplaat den rand.
En mijn magenveld is zo tief, dat ik dacht dat het zo zou zijn.
Het is geen oorlog. Er is geen oorlog. De oorlog was nicht, het was een klassificatie, wie «was een nieuweling.»
Ik zie Mason in mijn armen.
Het is een oorlog… het was niet zo dat het geschicht werd, het is erzählte.
Mijn handen schudden. Für einen moment ist alles, was ich tun konne, war, zu befestichten. Het is niet mogelijk om dit te doen, maar het is niet mogelijk. Of de wol is niets.Dan de schritte, de treppe runterstürmten. Mijn schwester is erschienen en der tür mit een handtuch, haar tropfende, weit aufgerissenen augen. Er is Mason in mijn armen. Er is een pflaster-angehoben
«Bitte. Einfach… legen sie es nach unten.»
«Oh Gott», klinkt als een fluitje van een cent. Erfgreich weiter, dann wurde angehalten, als ob er angst hätte, von dem, was ich getan haben würde. «Breng het nach unten. Bitte. Einfach… legen sie es nach unten.»
Ik opende mijn mond. Nicht uit nichts.
Ik ben blij. Dan Mason. Dann wieder sie.
«Was dat?» konne ich nur sagen
«Nicht du solltest es sehen.»
Seine augen blickten überall, außer mir.
«Es ist nichts,» zegt zijn schnell.
Ik lach, klein en bitter.
«Es ist nichts.»
«Nicht du solltest es sehen.»
«Was dat?» wiederdecht ich, lauter.
«Sind keime.»
Die handzame zitterten. «Gib mir, mijn soort.» Kindersicherheitsartikel
Ik schütelte Mason laut, ohne is zu wollen.
«Warum hast du mir fern inhoudn?», fragment ich. «Waarom ik? Denn alle anderen zijn behalten en ich nicht?»
Hoe dan ook, het is een zenuwpijn. «Sind keime.»
‘Genug,’ zei ik. «Nicht insultarmi.»
Het was een oorlog die nooit een schuld was.
Seine augen waren met tränen gefüllt, aber nicht geweint hat, wie übersicht. Er schien erschrocken. Kein «griff in die tat um.» Schlimmer.
«Gib ihm,» zegt wieder, snel beschwörend.
Mason ausgegeben hat, een kleine laut aus en meine brust ist eng. Als ik in de wieg zit, is het zo dat de hand verweilen een beetje groter is, maar het is niet wollig, als ik las. Het is oorlog, echt en onschuldig.
Het was een oorlog die nooit een schuld was.
Ik denk dat het dek en het wickelte zijn, als het mijn augen wordt.
«Ich gehe.»
Ik deed een stap terug. Mein herz schlug so laut, dass ich pfiffen die ohren.
Wartetete auf die beichte. Excuses Die dramatische geschichte.
Dagegen meine schwester starrte mich an, ob se erwartete, dass esplodessi. Geschwisterbeziehung-Coaching
Ik heb het niet gekregen. Ich fühlte mich… kalt. Als we in de spiegel zaten, was het oorlog, um mich zu stehen.
«Ich gehe», zeg ich.
«Gut», dat is wat bevrijd is.
«Werde ich jemand anderes. Es ist mir egal, was dich sauer.»
Dieses wort auslöste alles.
Ich nahm meine tasche, kappen, mützen en hüte von der theke.
Als het goed is, heb ik dat gedaan. «Wenn sie es verlässt, wieder schreien allein, werde ich mompelen. Of jemand anderes. Es ist mir egal, was dich zuur.»
Hier heb ik geblinkt. «Sag mir nicht, wie sie ihr kind zu erziehen.»
«Dann nicht, damit ich mir», zeg het en ga verder.
Mijn fort, sich überdenken, was ich gesehen hatte, unter dem pflaster.
In de machine, de hand die zo zit, is dat het een schlüssel is.
Ich wollte nicht weinen. Ik kon het niet.
Mijn fort, als ik erover nadenk, was hoe ik dat deed, en een onderzoek vond dat normaal was.
Er is niets met de mijne gebeurd.
Als ik thuiskom, oorlog me man in de keuken, als het een normaaler label is.
‘Hallo,’ zei hij glimlachend. «Wie is het kleinen?»
«Nur müde», log ich.
De kunst en de wetenschap, hoe goed het ook is, het is een feit dat ik meer van dat soort dingen kan maken.
‘Oké,’ zei ik.
Het kan zijn dat u kussen op uw tong wilt hebben.
Ik denk dat ik de kop opsteek en de lucht in ga.
Ze worden geblieben. «Is alles in orde?»
«Nur müde», log ich.
In die nacht is niemand bang.
Ik denk dat ik op een moment, dan zal ik de school verlaten, als ik niet weet wat ik wil.
«Langen tag der arbeit,» zegt er, weg bereits.
Als het goed is, is het verlassen en het verklemmen ist.
Nicht ein completeert beeld. Meer als een vervaging.
