Iedereen in het dorp was geschokt toen een 70-jarige grootvader op zijn oude motor een vrouw, die veertig jaar jonger was dan hij, mee naar huis nam en haar aan iedereen voorstelde als zijn vrouw 😨
Maar een paar dagen later gebeurde er iets dat het hele dorp opnieuw schokte 😲😢
Die dag was iedereen in het dorp verbijsterd toen plotseling het vertrouwde, maar lang vergeten geluid van een oude motorfiets klonk op de stoffige weg, vanaf de kant van de snelweg. Mensen begonnen door de hekken te gluren, iemand stopte bij de waterput en oma Nina zette zelfs een emmer neer omdat ze het ratelende geluid herkende.
Het was opa Stepan.
Hij was al zeventig. Na de dood van zijn vrouw sprak hij nauwelijks nog met iemand, droeg hij steeds dezelfde oude jas en stelde hij zelfs de eenvoudigste klusjes jarenlang uit. Het dak van zijn huis lekte elk voorjaar, het hek stond scheef en de tuin was overwoekerd met onkruid.
Maar dat was niet wat iedereen die dag het meest verbaasde.
Achter hem zat een vrouw.
Ze was ongeveer dertig jaar oud, ze droeg een blauwe jurk met madeliefjes en ze hield zich vast aan de oude man alsof het de normaalste zaak van de wereld was. De motorfiets reed langzaam, soms haperde hij en soms moesten ze hem met hun voeten duwen, omdat de motor het leek te begeven.
Toen ze bij Stepans erf stopten, had zich al een hele groep mensen verzameld bij de aangrenzende hekken.
«Mijn God, hij is helemaal gek geworden…», zei grootmoeder Nina zachtjes.
«Wat is dit, zijn kleindochter?», vroeg grootvader Kolya.
Maar Stepan, alsof hij iets merkte, zette zijn helm af, hielp de vrouw uitstappen en zei kalm:
«Kom hier. Dit is Lena. Mijn vrouw.»
Even was het muisstil op straat, zelfs de kippen hielden op met kakelen. Toen begon het gefluister.
Sommigen lachten, sommigen schudden hun hoofd en sommigen zeiden openlijk dat grootvader na de dood van zijn vrouw helemaal gek was geworden.
De eerste twee dagen verwachtte het hele dorp schandalen. Maar die bleven uit. Op de derde dag merkten de buren iets vreemds op.
Al vroeg in de ochtend kwam er rook uit de schoorsteen van Stepans huis, het raam rook naar vers brood en iemand hing de was buiten in de tuin.
Het was Lena.
Ze zat geen moment stil. Eerst waste ze de ramen, die, zo leek het, al zeker tien jaar niet gewassen waren. Daarna maakte ze het oude schuurtje schoon. Vervolgens haalde ze de helft van de overbodige rommel uit de voorraadkast.
Maar het meest verbazingwekkende gebeurde op de vijfde dag.
Lena ging de tuin in, keek naar het dak en zei tegen Stepan:
— Zo kun je niet leven. Als het regent, is je huis bijna net zo nat als buiten.
— Ik was me de hele tijd aan het voorbereiden… — mompelde de oude man.
— Maak je dan snel klaar. We beginnen vandaag nog.
En diezelfde dag zag het hele dorp iets ongelooflijks.
Stepan stond op het dak. Dezelfde Stepan die jarenlang gebogen rondliep en zei dat hij nergens de kracht voor had. Hij verving planken, bevestigde ijzer, vloekte op spijkers en lachte tegelijkertijd.
Lena stond beneden en gaf hem gereedschap aan.
Een week later stond er een nieuw hek in de tuin. Twee weken later was de tuin omgespit en beplant. Het huis rook naar taarten en ‘s avonds kwamen de buren naar Stepans tafel, want Lena wist hoe ze mensen onvrijwillig langer liet blijven zitten.
En op een avond zei oma Nina zachtjes tegen opa Kolya:
— Weet je… eerst dacht ik dat onze buurman gek was geworden.
— En wat denk je nu?
Oma Nina keek naar Stepans tuin, waar hij lachend een oude motorfiets aan het repareren was, en Lena stond er vlakbij en vertelde hem iets.
— En nu denk ik… dat ze hem gewoon zijn leven teruggegeven heeft.
En op dat moment begreep het hele dorp iets wat niemand had verwacht.
De oude Stepan, die door iedereen als eenzaam en bijna gebroken werd beschouwd, werd plotseling de gelukkigste man van de hele straat.
