Ik bracht een onvergetelijke nacht door met een man die dertig jaar jonger was dan ik, in de veronderstelling dat het slechts een vluchtige one-night stand was. Maar toen ik ‘s ochtends wakker werd, was hij weg… Op het kussen lag een envelop met mijn foto en een heel vreemd briefje…
Dat jaar, toen ik tweeënzestig werd, was mijn leven rustig en voorspelbaar. Mijn man was al jaren geleden overleden, mijn kinderen waren volwassen en naar verschillende steden verhuisd. Ze belden zelden, meestal alleen met vakantie. Ik woonde alleen in een klein huisje op het platteland. Van buitenaf leek mijn leven misschien vredig en zelfs comfortabel. Maar diep van binnen was er altijd een gevoel van leegte dat ik probeerde te negeren.
Die dag was mijn verjaardag. Ik werd tweeënzestig. De ochtend verliep zoals gewoonlijk, maar de telefoon bleef stil. Niemand belde, niemand dacht aan me. ‘s Avonds voelde ik me bijzonder zwaar. Plotseling dacht ik: als er niets verandert, zal mijn leven zo doorgaan – stil en onopgemerkt.
Dus besloot ik iets te doen wat ik nog nooit eerder had gedaan. Ik trok mijn mooiste jurk aan, ging de straat op en stapte in de avondbus naar de stad. Ik wist niet precies waar ik heen ging. Ik wilde gewoon voelen dat het leven nog steeds doorging.
In de stad ging ik een klein café binnen in een rustige straat. Ik koos een tafeltje in de hoek en bestelde een glas rode wijn. Ik had al lang geen wijn meer gedronken. De wijn was zowel droog als zoet.
Op dat moment zag ik een man op me afkomen. Hij was iets ouder dan veertig. De eerste grijze haren begonnen al in zijn donkere haar te verschijnen. Hij stopte bij mijn tafel en glimlachte beleefd.
«Mag ik gaan zitten?» vroeg hij.
Ik haalde mijn schouders op en knikte. Hij ging tegenover me zitten en bood aan om nog een glas wijn voor me te bestellen.
We begonnen te praten en al snel verliep het gesprek zo soepel en natuurlijk, alsof we elkaar al jaren kenden. Hij vertelde me dat hij fotograaf was en net terug was van een lange reis. Ik vertelde hem over mijn jeugd, over de plekken die ik zo graag had willen bezoeken, maar waar ik nooit de kans voor had gehad. Ik begreep niet hoe het allemaal zo gekomen was, maar die avond voelde ik me voor het eerst in jaren echt levend.
Laat die avond stelde hij voor om een wandeling te maken. Na een tijdje kwamen we in een klein hotelletje in de buurt terecht. Ik zal niet in detail treden over wat er die avond precies gebeurde. Ik zeg alleen dit: voor het eerst in jaren voelde ik de warmte van iemand anders naast me.
We spraken nauwelijks. Soms zijn woorden gewoonweg overbodig.
Toen ik ‘s ochtends wakker werd, scheen de zon al door de gordijnen en verlichtte de kamer zachtjes. Ik draaide me om om ‘Goedemorgen’ te zeggen. Maar hij was er niet. Op het nachtkastje lag een witte envelop. Om de een of andere reden begon mijn hart sneller te kloppen.
Langzaam pakte ik het op en opende het. Er zat een foto in. De foto liet me zien. Onder de foto lag een kort briefje, netjes geschreven:
«Bedankt voor deze avond. Maar er is één ding dat ik moet bekennen…»
Op dat moment besefte ik dat wat er gisteren was gebeurd, totaal anders was dan het leek. Ik vouwde het briefje open en begon te lezen:
«Je kunt niet zo naïef en dom zijn om met de eerste de beste man die je tegenkomt mee te gaan. Laat dit een levensles zijn. De prijs van mijn les is simpel: terwijl jij je met mij vermaakte in deze kamer, was mijn medeplichtige stilletjes je appartement aan het beroven.»
Ik las deze regels meerdere keren, in de hoop dat ik ze verkeerd had begrepen.
«Je hebt me zelf je adres gegeven. Je vertelde me dat je alleen woont. Je hebt er niet eens aan gedacht dat niet iedereen in deze wereld zo aardig is als jij. Bedankt voor je vertrouwen. Tot de volgende keer… hoewel ik denk dat we elkaar nooit meer zullen zien.»
Het briefje gleed uit mijn hand. Ik kleedde me snel aan en nam een paar minuten later een taxi naar huis.
Toen ik de deur opendeed, besefte ik dat er geen vergissing was gemaakt. De kastjes stonden open, de lades stonden ondersteboven, spullen lagen verspreid over de vloer. Alles van waarde was verdwenen.
Ik belde meteen de politie. De agenten waren er snel. Ze inspecteerden het appartement grondig. Ik vertelde ze alles.
Toen ik klaar was, zuchtte een van de agenten diep. Hij keek me aan en zei zachtjes:
—Je bent niet de eerste.
In eerste instantie begreep ik niet wat hij bedoelde.
«Er zijn genoeg verhalen zoals deze,» vervolgde hij.
Hetzelfde scenario: eenzame vrouwen, een toevallige ontmoeting, een avondje in de bar, vertrouwen… en dan een inbraak in een appartement.
Ik staarde hem ongelovig aan.
«Hebben jullie ze al gepakt?» vroeg ik.
De agent schudde zijn hoofd.
«Nog niet. Ze zijn erg voorzichtig. Ze veranderen van stad, naam en uiterlijk. We proberen ze al meer dan een jaar te pakken. Soms is de hoogste prijs in het leven de prijs van één enkele nacht.» 🤔🤔🤔🤔
