Mijn ex-man kwam naar mijn jubileumfeest om me voor alle gasten te vernederen en op te scheppen over zijn jonge bruid, maar zodra hij mijn speciale gast zag, bood hij meteen zijn excuses aan en rende hij haastig weg van het feest…
“Het is hier gezellig, bijna als een bejaardentehuis,” verklaarde mijn ex-man, nauwelijks de drempel van de zaal overstappend waar ik mijn jubileum vierde met mijn vriendinnen. Hij deed zijn jas niet eens uit. Hij liep recht op me af.
“Hallo, ex-vriendin,” voegde hij er met een wrange glimlach aan toe.
Onder zijn arm hield hij een meisje in een strakke beige jurk. Ongeveer vijfentwintig jaar oud, niet ouder. Net zo oud als onze oudste dochter.
De muziek stopte vanzelf. Een minuut geleden hadden de gasten nog gelachen, over iets gepraat en hun glazen geklonken. Nu was het stil in de zaal. Ik stond aan tafel en klemde de steel van mijn glas zo stevig vast dat mijn vingers wit werden.
We hebben elkaar al drie jaar niet gezien. Sinds hij zei dat hij «uit onze relatie was gegroeid» en op zoek was gegaan naar inspiratie. Het lijkt erop dat hij die gevonden heeft.
«Nou, gefeliciteerd met jullie jubileum. Vijftig is een respectabele leeftijd. Moge iedereen de kans krijgen om die leeftijd te bereiken,» zei hij, terwijl hij me het pakketje overhandigde.
Er zat anti-aging cosmetica in.
«Dit is Anna, mijn verloofde. Ze is mijn model. Mooi, hè?»
Anna knipperde met haar wimpers en keek mijn vrienden aan alsof ze een wassenbeeldenmuseum was binnengelopen. Voorzichtig en een beetje bang.
«We kwamen even gedag zeggen. Ik zie dat alles hetzelfde is gebleven. Dezelfde vrienden, dezelfde gesprekken. Jammer dat er voor jou in drie jaar tijd niets is veranderd. En ik kijk eens naar wat ik heb bereikt. Ik ga naar de sportschool, houd mezelf fit, er is een jong meisje naast me. En jij bent hetzelfde gebleven… Je begrijpt het wel.»
Hij sprak luid, met een geveinsd medelijden. Hij wilde dat iedereen hoorde hoe geweldig het met hem was gegaan.
Ik zette het glas op tafel en glimlachte.
«Bedankt voor je komst. En bedankt voor het cadeau. Trouwens, ik wil je ook graag aan iemand voorstellen.»
Toen mijn ex mijn «speciale» gast zag, schrok hij, verontschuldigde zich snel en rende letterlijk weg van het feest…
Op dat moment kwam er een man op ons af. Lang, zelfverzekerd, in een perfect passend pak. Iedereen in de stad kende hem. Een grote zakenman, een begeerde vrijgezel, over wie in de kranten stond. Zijn auto kostte net zoveel als een mooi huis.
Hij sloeg rustig zijn arm om mijn middel.
‘Dit is mijn verloofde. Ik denk dat je wel van hem hebt gehoord. Als ik me niet vergis, werk je voor zijn bedrijf.’
Ik zag het gezicht van mijn ex eerst bleek worden, daarna rood. De hand die hij uitstak voor een handdruk trilde zichtbaar.
Mijn man glimlachte verlegen en schudde zijn hand.
«Aangenaam kennis te maken,» zei hij kalm, zonder onnodige emoties.
«N-aangenaam… kennis te maken… Het is tijd om te gaan. Excuseer me,» mompelde mijn ex, terwijl hij mijn blik vermeed.
Anna glimlachte verward en haastte zich achter hem aan. Een minuut later sloot de deur. De muziek begon weer, de gasten kwamen tot leven, iemand lachte zachtjes.
Ik hief mijn glas en dacht dat leeftijd niet om getallen draait. Het gaat erom wie er op het juiste moment is. 🤔🤦♀️😮😮
