De kat maakte zijn eigenaresse elke nacht wakker en joeg haar de slaapkamer uit: de vrouw dacht dat de kat psychische problemen had, totdat ze hem naar de dierenarts bracht.

Levensverhalen

De kat maakte haar baasje elke nacht wakker en joeg haar de slaapkamer uit: de vrouw dacht dat de kat geestelijk in de war was, totdat ze naar de dierenarts ging…

De kat maakte haar baasje elke nacht wakker en joeg haar de slaapkamer uit: de vrouw dacht dat de kat geestelijk in de war was, totdat ze naar de dierenarts ging.

Ik ben dierenarts en ik krijg vaak ‘s nachts telefoontjes. Mensen denken dat je, als je een diploma hebt, alles moet kunnen oplossen – van niesende honden tot het redden van hun leven. Maar Anna belde overdag. En er klonk zo’n vermoeidheid in haar stem, alsof ze al maanden niet had geslapen.

— Goedemiddag, spreekt u met de kliniek? Mijn naam is Anna. Ik heb een afspraak met u. Ik heb een probleem met mijn kat… Ze laat me niet slapen.

De uitdrukking «katten laten je niet slapen» kan van alles betekenen. Maar haar toon was niet geïrriteerd, maar bezorgd.

Anna kwam binnen, keurig gekleed, een beetje gespannen. Ongeveer vijfenvijftig jaar oud, een sober kapsel, een jas die bij haar laarzen paste. Ze hield de reismand voorzichtig vast, alsof er porselein in zat.

— Het is Luna, — zei ze. — Het is een mooie naam, mijn man heeft hem gekozen. Maar ‘s nachts is ze geen Luna, maar een wekker met klauwen.

Grote ogen keken me aan vanuit de reismand. Een grote grijze kat, dikke vacht, kalme blik. Geen agressie.

— Wat is er aan de hand? — vroeg ik.

Anna haalde diep adem.

— Ze maakt me elke nacht wakker. Altijd rond drie of vier uur ‘s ochtends. Eerst raakt ze zachtjes mijn wang aan met haar poot. Als ik niet reageer, begint ze harder te slaan. Ze bijt misschien in mijn hand. Ze trekt de deken strak om zich heen. Ze kalmeert pas als ik opsta en op de bank in de woonkamer ga slapen. En zodra ik weg ben, gaat ze op mijn kussen liggen en slaapt ze tot de ochtend.

— Hoe lang speelt dit al?

— Ongeveer drie maanden. Eerst dacht ik dat haar humeur veranderd was. Toen besloot ik dat het aan mijn zenuwen lag. De therapeut zei dat het slapeloosheid door stress was. Hij gaf me een kalmeringsmiddel. Maar het werd niet beter.

Luna zat rustig naast haar baasje en hield haar ogen onafgebroken in de gaten. Ik onderzocht de kat. Haar hartslag was regelmatig, haar ademhaling was helder en haar gewicht was normaal. Ze was kerngezond.

En op dat moment besefte ik plotseling met afschuw dat de kat helemaal geen psychische problemen had – en wat er gebeurde was veel angstaanjagender…

“Anna,” vroeg ik, “hoe voel je je als ze je wakker maakt?”

Ze dacht na.

— Het is erg. Mijn hart bonst. Mijn mond is droog. Soms voelt het alsof ik geen adem kan halen. Eerst denk ik dat mijn bloeddruk omhoog gaat. Ik stop een pilletje onder mijn tong en ga naar de bank. Daar gaat het na een tijdje beter.

— Heeft iemand je ooit verteld dat je snurkt?

Ze was verward.

— Mijn buurvrouw zei ooit dat ik ‘s nachts stilval en dan plotseling een scherpe ademteug neem.

Ik keek naar de kat. Ze hield haar ogen op Anna gericht.

— Het lijkt erop dat Luna je niet wakker maakt omdat ze boos is, — zei ik. — Misschien reageert ze op wat er met je gebeurt in je slaap. Dieren kunnen aanvoelen wanneer je ademhaling verandert of je hartslag onregelmatig wordt. Voor haar is dat een alarmsignaal.

Anna keek me aan alsof ik iets vreemds had gezegd.

— Zeg je dat ze me redt?

— Dat kan ik niet bewijzen, — antwoordde ik. — Maar ik weet zeker dat de kat niet het probleem is. Je moet wat onderzoeken laten doen. Bloed, suiker, je hart controleren, misschien je slaapademhaling. Begin daarmee.

Ze zweeg een tijdje en knikte toen.

Een week later belde Anna weer. Die doffe vermoeidheid klonk niet meer in haar stem.

— Ik heb wat onderzoeken laten doen, — zei ze. — Mijn suiker is te hoog. De dokter heeft me naar een cardioloog gestuurd. Ze hebben een hartprobleem gevonden. Ze zeiden dat ik ‘s nachts stop met ademen. Ze hebben me doorverwezen voor een onderzoek. De dokter zei dat het ernstig was.

Ze pauzeerde even en voegde er zachtjes aan toe:

— Als Luna me niet wakker had gemaakt… dan had ik alles op mijn zenuwen blijven afschuiven.

Anna wordt momenteel behandeld. Ze heeft medicijnen en slaaptherapie gekregen. Ze slaapt al beter. Luna komt ‘s nachts nog steeds, maar nu gaat ze gewoon naast me liggen en spint zachtjes. ☹️☹️☹️

Оцените статью