De buren zijn buitenlanders, we praten bijna niet met elkaar — we zeggen alleen hallo in de lift. En op een avond werd er op de deur geklopt. Ze stonden daar, glimlachend, gaven me een tas en zeiden in het Russisch met een accent:
Buitenlandse buren gaven me dit en wensten me eet smakelijk, maar het is iets hards en het lijkt helemaal niet op eten, eerder op een ei.
— Eet smakelijk!
Ik keek naar beneden — en daar was… dat. Donkere, harde, vreemde dingen, alsof ze uit een museum of een dinosaurusfilm kwamen. Ze zagen er helemaal niet eetbaar uit. In mijn hand waren ze koud als steen. Ik rook er zelfs aan — bijna geen geur.
— Is dit… eten? — vroeg ik voorzichtig.
Ze knikten, glimlachten nog breder en gingen weg.
Ik stond lange tijd in de keuken met de tas. De gedachten draaiden rond:
“Wat als dit helemaal geen eten is? Wat als het een grap is? Wat als ik iets heel belangrijks niet begrijp?”
Het in de koelkast leggen voelde ongemakkelijk, het weggooien — vervelend. Uiteindelijk zocht ik op internet. Ik zocht op afbeeldingen, beschrijvingen, vormen. En toen ik het eindelijk vond, kon ik mijn ogen niet geloven…
Hebben jullie zoiets ooit gezien?
Het bleek een waterkastanje te zijn.
Je eet het. Je schilt het, kookt het, eet het rauw. In sommige landen is het heel normaal voedsel, bijna een delicatesse. In mijn hele leven had ik zoiets nog nooit gezien.
De volgende dag kwam ik de buren tegen en zei dat ik had ontdekt wat het was. Ze waren blij, begonnen snel uit te leggen en met gebaren te laten zien hoe je het schilt en eet.
En ik dacht eraan hoe vreemd de wereld is: voor sommigen is het iets engs en onbegrijpelijks, voor anderen gewoon — „eet smakelijk”. 🤔☹️
