Elke nacht, precies om twee uur ’s nachts, speelde mijn jonge bovenbuurman rockmuziek op maximaal volume terwijl mijn zoon en ik sliepen. Als reactie kocht ik een viool en mijn “getalenteerde” kind begon precies om acht uur ’s ochtends te oefenen — precies op het moment dat de buurman eindelijk in slaap viel.
Elke nacht, stipt om twee uur, zette mijn jonge bovenbuurman rockmuziek op het hoogste volume terwijl mijn zoon en ik sliepen; als reactie kocht ik een viool en mijn “getalenteerde” kind begon precies om acht uur ’s ochtends te repeteren.
Om twee uur ’s nachts werd ik wakker van vreemde geluiden in het appartement. Eerst hoorde ik een doffe dreun, alsof er ergens ver weg een trein passeerde. Toen kwam de bas erbij en alles veranderde in trillingen die de muren deden schudden en het porselein in de kast liet rinkelen. De muziek klonk niet alleen afgespeeld, het voelde alsof ze letterlijk van boven op ons drukte.
De buurman was een creatief persoon. Zijn creativiteit bestond eruit dat hij urenlang naar hardrock kon luisteren — meestal ’s nachts — en dit als een volkomen normale manier van ontspannen beschouwde. Hij hield er vooral van om muziek te spelen op tijden dat normale mensen al sliepen.
Ik ben een rustig en conflictvermijdend persoon. Ik werk als boekhouder, woon met mijn zevenjarige zoon en droom van de eenvoudigste dingen — stilte en slaap zonder nachtelijke onderbrekingen. Maar wanneer je plotseling uit bed springt omdat het voelt alsof iemand recht door het plafond in je oor schreeuwt, verdwijnt de rust snel.
De eerste keer hield ik het niet uit en ging midden in de nacht naar de buurman. In een badjas en pantoffels, moe en boos. Toen de deur openging, stond er een man van ongeveer dertig voor me. Het rook naar rook in het appartement en de muziek stond erg hard.
Elke nacht, precies om twee uur ’s nachts, speelde mijn jonge bovenbuurman rockmuziek op maximaal volume terwijl mijn zoon en ik sliepen: als reactie kocht ik een viool en mijn “getalenteerde” kind begon precies om acht uur ’s ochtends te oefenen.
— Hoor je — zei ik, terwijl ik probeerde rustig te blijven — het is laat, ik heb een kind en moet morgen vroeg opstaan. Kun je het volume alstublieft lager zetten?
— Maar ik had het toch niet zo hard — zei hij verbaasd. — Het klinkt gewoon goed.
— De muren trillen — antwoordde ik.
— Oké, ik zal proberen het lager te zetten — mompelde hij en sloot de deur.
De stilte duurde ongeveer tien minuten. Toen begon alles opnieuw, alsof ons gesprek nooit had plaatsgevonden.
— Zijn jullie wel normaal? — siste hij. — Het is tenslotte ochtend!
— Goedemorgen — antwoordde ik kalm. — Wij houden ons met muziek bezig.
— Mijn hoofd gaat barsten!
— Vreemd — zei ik. — ’s Nachts stoorde het je niet.
Elke nacht, precies om twee uur, speelde mijn jonge bovenbuurman rockmuziek op het hoogste volume terwijl mijn zoon en ik sliepen: als reactie kocht ik een viool en mijn “getalenteerde” kind begon precies om acht uur ’s ochtends te oefenen.
Hij keek naar mij en vervolgens naar mijn zoon met de viool in zijn hand.
— Doen jullie dit expres?
Elke nacht, precies om twee uur, speelde mijn jonge bovenbuurman rockmuziek op maximaal volume terwijl mijn zoon en ik sliepen. Als reactie kocht ik een viool en mijn “getalenteerde” kind begon precies om acht uur ’s ochtends te oefenen.
— Wij ontwikkelen een talent — antwoordde ik. — Het is belangrijk voor de toekomst. Alles volgens de regels.
Zo oefenden we elke ochtend een hele week lang. De muziek van boven stopte al na een paar dagen. Op vrijdagavond kwam de buurman zelf naar beneden. Hij zag er moe uit.
— Laten we een overeenkomst maken — zei hij. — Ik trek dit niet langer.
— Ik luister — antwoordde ik.
Ik legde een papier en een pen op tafel.
— Na tien uur ’s avonds — volledige stilte.
— En als ik gasten heb?
— En als wij lessen hebben op zaterdagochtend?
Elke nacht, precies om twee uur, speelde mijn jonge bovenbuurman rockmuziek op het hoogste volume terwijl mijn zoon en ik sliepen; als reactie kocht ik een viool en mijn “getalenteerde” kind begon precies om acht uur ’s ochtends te oefenen.
Hij bleef stil en knikte.
— Oké. Na tien uur — stilte.
— En de viool blijft stil — voegde ik toe. — Voor de zekerheid.
We kwamen tot een akkoord. En nu zijn de nachten al zes maanden lang rustig.
