Maria haatte Anna. Al twee jaar was de jonge verpleegster onafscheidelijk van David, Maria’s echtgenoot. Anna vond altijd wel een reden om in de buurt te zijn: een noodoproep, een «toevallige» ontmoeting in de winkel of een lang gesprek na een onderzoek. Ze glimlachte te zelfverzekerd en keek hem aan alsof zijn vrouw gewoon niet bestond.
Maria zweeg niet. Ze zei Anna meerdere keren rechtstreeks dat ze uit de buurt van haar familie moest blijven. Anna antwoordde kalm dat David volwassen was en zelf besliste met wie hij omging. Soms voegde ze er met een glimlach aan toe dat als een man thuis gelukkig was, hij elders geen aandacht zou zoeken.
Maria kon deze woorden niet vergeten.
David had onlangs zijn veertigste verjaardag gevierd, werkte veel en reisde veel in de omgeving. En op een avond stopte zijn hart er plotseling mee. Alles gebeurde zo snel.
Toen Anna het nieuws hoorde, kwam ze naar Maria’s deur om afscheid te nemen van haar geliefde. Bij de begrafenis stond ze aan de kant, zonder naar de kist te gaan. Ze wist dat ze geen recht had om bij haar te zijn. Ze stond bleek, met rode ogen. De weduwe kwam naar haar toe en zei zachtjes dat ze haar nooit zou vergeven. Ze beschuldigde Anna ervan hun gezin te hebben verwoest en David de dood in te hebben gejaagd.
— Je zult binnenkort sterven, want ik heb je foto in de kist bij die van je geliefde gelegd.
Anna zei niets en ging weg. En een paar dagen later gebeurde het ongelooflijke 😨😱
In de nacht van haar mans dood haalde Maria een oude foto van Anna uit de la. Ze bekeek hem lange tijd en legde de foto toen, stilletjes, toen er niemand in huis was, bij de kist. Ze dacht dat ze hiermee haar rivale zou straffen.
De weduwe vertelde haar geliefde zelf over de foto in de kist. En dat deed ze niet zomaar.
Maria wist dat er in hun dorp veel geroddel en bijgeloof heerste. De mensen daar geloofden meer in voortekens, vloeken en ‘kwade krachten’ dan in dokters. Daar vertrouwde ze op.
Na de begrafenis kwam ze naar Anna toe en vertelde haar luidkeels, zodat de buren het konden horen, dat ze haar foto in Davids kist had gelegd. En ze voegde eraan toe dat daar altijd een prijs voor betaald moest worden.
Mensen merkten het meteen op, keken elkaar aan en tegen de avond gingen de geruchten al door het dorp.
Maar de werkelijke reden was anders.
Maria besloot haar rivale stilletjes uit de weg te ruimen, op een manier die niemand met haar in verband zou brengen.
Een paar dagen later voelde Anna zich plotseling onwel. Eerst zwakte, toen misselijkheid, hevige buikpijn. Na 24 uur kon ze haar bed niet meer uitkomen.
De roddels verspreidden zich onmiddellijk door het dorp. Mensen fluisterden dat het een weduwenvloek was. Ze zeiden dat je de foto van iemand anders niet in een kist moest leggen, omdat de doden de persoon op de foto meenemen.
De oude vrouwen bij de waterput sloegen een kruis en verzekerden dat alles volgens de wetten van «hogere machten» was gebeurd.
Maria bleef zwijgend. Ze veinsde zelf ook verbazing. Ze ging zelfs demonstratief naar de kerk.
Anna geloofde echter niet in mystiek. Ze was arts en wist dat haar toestand op vergiftiging leek. De symptomen waren te duidelijk.
Ze herinnerde zich dat haar buren haar de afgelopen dagen eten hadden gebracht. Iemand had haar via kennissen ook water gegeven. Anna stopte met het eten van alles wat ze van anderen kreeg. Ze stapte over op alleen nog maar spullen die ze zelf had gekocht. Ze begon water uit verzegelde flessen te drinken.
Een paar dagen later voelde ze zich beter.
Vtedy pochopila, že niekto naozaj chcel jej smrť. A jediná osoba, ktorej to prospelo, už hlasno oznámila celému mestu „kliatbu“.
