Ik ging uit met een man en bij elke date “vergat” hij op de een of andere manier zijn portemonnee en vroeg hij mij te betalen, met de belofte: “Ik maak het je later over”; maar op een gegeven moment raakte mijn geduld op en besloot ik er op een mooie manier een einde aan te maken… 😲😊
Diep van binnen voelde ik dat ik moest stoppen, maar mijn opvoeding en de gewoonte om mensen te vertrouwen zeiden steeds: “Maak je niet druk, hij gaat gewoon door een moeilijke periode.” Met dat gevoel leefde ik bijna twee maanden.
We horen vaak dat vrouwen materialistisch zijn en alleen aan geld denken. Maar bijna niemand spreekt over mannen die hun portemonnee zo meesterlijk “vergeten” dat je zelf gaat twijfelen aan jezelf.
Ik ontmoette Daniel op het werk. Op het eerste gezicht leek hij een solide man: duur pak, zelfverzekerde gebaren, een paar grijze haren. Hij praatte over startups, investeringen en grote plannen. Ik dacht dat ik een man van mijn niveau had ontmoet.
De eerste date verliep perfect. Een gezellig café, een interessant gesprek, en hij betaalde de rekening rustig. Zoals ik later besefte, was dat de enige keer.
Bij de tweede date, in de bioscoop, klopte hij plotseling op zijn zakken en zei dat hij zijn portemonnee in de auto had laten liggen en dat zijn telefoon leeg was. Hij vroeg mij te betalen en beloofde het geld binnen een paar minuten over te maken. We zijn nooit bij de auto aangekomen. Hij herinnerde zich de schuld niet meer en ik besloot de avond niet te verpesten om een kleinigheid. Het viel toch wel mee!
Bij de derde date in een restaurant gebeurde hetzelfde. Toen de rekening werd gebracht, deed hij alsof zijn bank-app vastzat. Ik betaalde opnieuw. De overboeking kwam pas een paar dagen later, en alleen na mijn voorzichtige herinnering, waardoor ik me ongemakkelijk voelde.
Daarna werd het een patroon. In de supermarkt stopte hij dure producten in zijn mandje en bij de kassa zei hij glimlachend dat de kaart in een andere jas zat. Bij het tankstation klaagde hij over pijn in zijn knie en vroeg hij mij de benzine te betalen. De zin “Betaal jij, ik maak het later over” klonk bij bijna elke date.
De bedragen waren niet groot, maar wel regelmatig. Overboekingen kwamen te laat of “kwamen helemaal niet aan”. Ondertussen bleef hij praten over toekomstige miljoenen en een huis aan zee.
Ik begreep dat het niet om het geld ging. Ik kan gul zijn en geef graag cadeaus. Maar dit was volledig eenzijdig. Hij zag dat ik goed verdiende en besloot van mijn geld te leven.
Wat me het meest raakte, was dat hij me op mijn verjaardag niets gaf en rustig zei dat hij een luxe sieraad had besteld, maar dat de levering vertraging had. Natuurlijk had hij niets besteld. En in het restaurant “vergat” hij weer op de een of andere manier het geld.
Toen besloot ik dit verhaal op een mooie manier af te sluiten… 😢😊
Ik nodigde hem uit in het duurste restaurant in het centrum van de stad. Hij was tevreden, ervan overtuigd dat ik weer zou betalen.
Ik bestelde alles wat ik wilde: oesters, steak, dessert, goede wijn. Hij at met plezier, maar begon nerveus te worden bij het zien van het aantal gerechten.
Toen de rekening kwam, deed ik langzaam mijn tas open, deed alsof ik zocht en keek alsof ik mijn portemonnee zocht.
—God, wat een verschrikkelijke dag, ik geloof dat ik mijn portemonnee thuis heb laten liggen en mijn telefoon is leeg. Kun jij voor mij betalen? Ik maak het je morgen terug, maak je geen zorgen.
Hij was in de war. Hij herinnerde zich dat ik hem had uitgenodigd. Ik antwoordde rustig dat er soms onvoorziene situaties gebeuren en dat hij het wel kon regelen.
Een paar minuten probeerde hij zijn gebruikelijke excuses over limieten en storingen te herhalen. Daarna stelde hij voor om zijn vrienden te bellen.
En toen, als bij magie, werkte zijn app weer, vond hij zijn kaart… en het geld ook. Hij betaalde de rekening, nauwelijks zijn irritatie verbergend.
Na het diner belde ik een taxi en nam afscheid. Ik heb de overboeking nooit ontvangen. In twee maanden had ik genoeg betaald om de rekening als afgesloten te beschouwen.
Later stuurde hij me berichten vanaf andere accounts, beschuldigde hij me van oneerlijkheid en verzon hij allerlei verhalen. Die berichten las ik rustig.
Dat betekent dat hij alles begreep.
