Ik had haast om mijn zus te ontmoeten op de kraamafdeling en onderweg gaf ik wat geld aan een vrouw met een pasgeboren baby, maar plotseling greep ze mijn hand en fluisterde: “Ga niet naar binnen, wacht even.”
Ik dacht dat ze gek was en wilde doorlopen, maar op het laatste moment stopte ik. En vijf minuten later begreep ik waarom.
De telefoon ging terwijl het nog donker was. Mama sprak opgewonden en blij: mijn zus had een jongen gekregen. De slaap was meteen weg. Ik sprong uit bed, kleedde me snel aan en ging naar buiten. Het was nog steeds donker.
Onderweg stopte ik bij een winkel met babyspullen en kocht een teddybeer, kleertjes en een kleine rammelaar. Voor mijn zus kocht ik een doos chocolade. Ik dacht aan de toekomst en dat ik misschien binnenkort zelf ook een kind zou krijgen.
De kraamafdeling was al heel dichtbij. Voor de ingang zat een vrouw met een pasgeborene in haar armen. Ze had een vermoeid gezicht, droeg een oude jas en hield een kartonnen bakje voor kleingeld vast. Ik gooide er een paar munten in en deed een stap naar voren, maar plotseling stond ze op en ging recht voor me staan. Haar vingers sloten zich om mijn pols.
“Wacht hier alstublieft,” zei ze zacht.
Ik was verbijsterd en wilde me losmaken, maar haar blik was vreemd. Er zat geen arrogantie of hebzucht in. Alleen bezorgdheid.
“Slechts vijf minuten,” herhaalde ze, terwijl ze knikte in de richting van de zij-ingang van de kraamafdeling.
Mijn hart begon te bonzen als een hamer. Ik begreep niet waarom ik daar zat, maar mijn benen voelden alsof ze aan de grond vastzaten. Ik bleef. Alles leek normaal en ik begon al te denken dat de vrouw gek was, toen er plotseling iets gebeurde dat me met angst vervulde.
Precies vijf minuten later klonken er geschreeuw bij de ingang. De deuren van de kraamafdeling sloegen met een klap dicht en de beveiliging begon alle kanten op te rennen, terwijl ze mensen bij de ingang wegduwden.
Later hoorden we dat ontsnapte gevangenen het ziekenhuis waren binnengedrongen. Ze namen de afdeling over en hielden vrouwen met baby’s gegijzeld. Ze eisten van de staat hun vrijlating en een veilige plek om te wonen.
Er vielen doden. Als ik meteen naar binnen was gegaan, was ik onder hen geweest. Mijn zus overleefde. De baby was ongedeerd.
Ik stond lange tijd voor de ingang en besefte dat die vijf minuten mijn leven hadden gered.
